میرزا سید ابراهیم ظهیر همدانی
ملیت : ایرانی
-
قرن : 11
منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف ح 1026 ق)، عالم امامى، متكلم، حكیم متأله، ادیب و شاعر. پدرش میرزا قوامالدین حسین در عهد شاه طهماسب در همدان عهدهدار منصب قضاوت و متصدى امور شرع بود، بدین جهت میرزا ابراهیم به قاضىزاده نیز مشهور است. وى به همراه پدرش مدتى در قزوین بود لذا توانست در محضر میر فخرالدین سماكى تلمذ كند و علوم عقلى را فراگیرد. چون به همراه پدر به اصفهان رفت، شاگرد میرزا مخدوم اصفهانى شد. وى تحصیلات را در فقه و ادب و حكمت و كلام و بلاغت ادامه داد تا سرآمد شد. مراتب علمى او با زهد و تقوى توأم بود. حدیث را از شیخ بهائى فراگرفت و از او اجازهى روایت دریافت كرد. در سفرى كه به مكه رفت با شیخ محمد بن احمد دریافت كرد. در سفرى كه به مكه رفت با شیخ محمد بن احمد بن نعمتالله عاملى ملاقات كرد و از او نیز اجازهى روایت دریافت كرد. او بعد از وفات پدر قاضى همدان شد، لیكن اكثر اوقات خود را در درس و مطالعه و مباحثه مىگذراند. شیخ بهایى او را بر میرداماد ترجیح مىداد و مكاتباتى بین آن دو جریان داشت. ظهیر همدانى از دانشمندان بزرگ عصر خود بود و جمع كثیرى از علماى زمان از محضر وى استفاده كردند. مجلسى اول، علامه ملا محمد تقى، از وى اجازهى روایت گرفت. او تألیفات و تصنیفات بسیار دارد كه از آن جمله است : رسالهى «اثبات الواجب»؛ حاشیه بر «اثبات الواجب» جلالالدین دوانى؛ حاشیه بر «الهیات شفا»؛ «انموذجه الابراهیمیه»، تلعیقات بر دو كتاب «شفا» و «نجاه» ابنسینا؛ حاشیه بر «شرح اشارات» خواجه نصیر؛ حاشیه بر «شرح جدید تجرید»؛ حاشیه بر «كشاف».
تازه های مشاهیر
ارسال نظر
در ارسال نظر شما خطایی رخ داده است
کاربر گرامی، ضمن تشکر از شما نظر شما با موفقیت ثبت گردید. و پس از تائید در فهرست نظرات نمایش داده می شود
نام :
ایمیل :
نظرات کاربران
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}