ملیت :  ایرانی   -  قرن : 11 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف ح 1026 ق)، عالم امامى، متكلم، حكیم متأله، ادیب و شاعر. پدرش میرزا قوام‏الدین حسین در عهد شاه طهماسب در همدان عهده‏دار منصب قضاوت و متصدى امور شرع بود، بدین جهت میرزا ابراهیم به قاضى‏زاده نیز مشهور است. وى به همراه پدرش مدتى در قزوین بود لذا توانست در محضر میر فخرالدین سماكى تلمذ كند و علوم عقلى را فراگیرد. چون به همراه پدر به اصفهان رفت، شاگرد میرزا مخدوم اصفهانى شد. وى تحصیلات را در فقه و ادب و حكمت و كلام و بلاغت ادامه داد تا سرآمد شد. مراتب علمى او با زهد و تقوى توأم بود. حدیث را از شیخ بهائى فراگرفت و از او اجازه‏ى روایت دریافت كرد. در سفرى كه به مكه رفت با شیخ محمد بن احمد دریافت كرد. در سفرى كه به مكه رفت با شیخ محمد بن احمد بن نعمت‏الله عاملى ملاقات كرد و از او نیز اجازه‏ى روایت دریافت كرد. او بعد از وفات پدر قاضى همدان شد، لیكن اكثر اوقات خود را در درس و مطالعه و مباحثه مى‏گذراند. شیخ بهایى او را بر میرداماد ترجیح مى‏داد و مكاتباتى بین آن دو جریان داشت. ظهیر همدانى از دانشمندان بزرگ عصر خود بود و جمع كثیرى از علماى زمان از محضر وى استفاده كردند. مجلسى اول، علامه ملا محمد تقى، از وى اجازه‏ى روایت گرفت. او تألیفات و تصنیفات بسیار دارد كه از آن جمله است : رساله‏ى «اثبات الواجب»؛ حاشیه بر «اثبات الواجب» جلال‏الدین دوانى؛ حاشیه بر «الهیات شفا»؛ «انموذجه الابراهیمیه»، تلعیقات بر دو كتاب «شفا» و «نجاه» ابن‏سینا؛ حاشیه بر «شرح اشارات» خواجه نصیر؛ حاشیه بر «شرح جدید تجرید»؛ حاشیه بر «كشاف».